birgün süleyman peygamber uçan halısının üstüne binmiş…başlamış ülkesinin üstünde gezinmeye…dalmış o güzelliklere…büyülenmiş ne güzel şeylere sahibim diye…halı başlamış eğilmeye…halının eğildiğini farkeden süleyman halı doğrul demiş…halı biraz daha eğilmiş…halı doğrul ben cihan sultanı, sultan süleymanım demiş…halı biraz daha eğilmiş…halı doğrul ben peygamber süleymanım demiş… halı biraz daha eğilmiş…süleyman peygamber düştü düşecek…halı napıyorsun? doğrul diyorum sana…halı cevap vermiş…asıl sen doğrul süleyman, bunların hepsi Allah’ın hiçbir şeyi kendinden bilme…
saltanatı, varlığı kendinden bilmediğin sürece evladım, hiçbir şey gözünü büyüleyemez…olaki büyülerse, halıyı değil; kendini doğrult. Read the rest of this entry »